Blog
Wat ontmoet ik toch veel leuke mensen op een dag!

Wat ontmoet ik toch veel leuke mensen op een dag!


Wat ontmoet ik toch veel leuke mensen op een dag!

Eindelijk merk ik zachtjes aan dat ik en ook de klanten om me heen weer openstaan voor wat diepgaandere gesprekken in deze nog altijd voortdurende Coronatijd. De regels zijn maatschappelijk gezien wat versoepeld. Het is gek dat per 1 juni in het OV een mondkapje verplicht is gesteld en in de taxibranche fietsen we hier net wat achteraan. Het virus lijkt nu beheersbaar en nu worden de veiligheidsregels aangescherpt. Maar ja, ik ben geen politicus en de wijsheid komt met de weken.

 

Ik ben actief in het kleinschalig OV vervoer en natuurlijk waren er op 1 juni een aantal reizigers die niet wisten dat ze een mondkapje moesten dragen. Daar heb ik toch wel moeite mee als persoon, je wordt letterlijk doodgegooid met een doorlopende stroom aan nieuws over de maatregelen rondom het Coronavirus. Toch zijn er mensen die er weinig of niets van mee schijnen te krijgen. Ik kon het dan ook niet laten om - aan een jongeman die zonder mondkapje in mijn ov-busje wilde stappen - te zeggen, “ onder wat voor steen leef je dan…” Soms moet je de mensen ook een beetje opvoeden denk ik dan.

 

Met mijn taxi haal ik een man op van een jaar of 30. Hij neemt achterin plaats waar zich nu een plastic scherm bevindt. Helaas ondoorzichtig maar hij zit duidelijk op zijn praatstoel. Hij geeft aan voor een oogoperatie te staan, daar hij nog maar 15% zicht heeft in zijn linkeroog. Hij is helaas zijn baan kwijtgeraakt, onlangs gescheiden en net verhuisd naar een kleine woning. Zijn hele levensverhaal komt eruit. Het toeval wil dat ik ook een oogafwijking heb, een lui oog dat gecorrigeerd is, ik ben gescheiden, ben opnieuw moeten beginnen en mijn voormalige baan kwijtgeraakt. Weliswaar een paar jaar terug maar ik weet als geen ander hoe of het was om een andere weg op te moeten gaan. Ik geef hem dus tips en trucs uit de praktijk. Bij aankomst stapt hij opgewekt uit en hoopt me snel weer te treffen daar hij het een fijn en ondersteunend gesprek vond. Mooi man, denk ik bij mezelf, ik voel me dankbaar over deze ontmoeting.

 

Dan haal ik een nerveus uitziende man op die vraagt of hij genoeg geld heeft voor de retourrit. Zijn vrouw staat er even bij en geeft me nog wat geld in een zakje aan. Ze vraagt of ik hem wil begeleiden tot in de hal. Natuurlijk zeg ik. Hij moet in gang 5 van het ziekenhuis zijn, maar bij het ziekenhuis staat een grote tent bij de ingang waar personeel de patiënt temperatuurt en vragen stelt. Ik loop inderdaad maar even mee want de man kijkt angstig om zich heen. Ik leg het uit aan een van de personeelsleden en de man wordt rustig begeleid.

 

Mijn volgende, mooie rit leidt me naar een voor mij nieuw adres maar naar een oude bekende. Deze man heeft een progressieve vorm van MS en is rond de 40. Ik schrok omdat ik hem al een tijdje niet had gezien. Hij is nog ontzettend positief en monter. Hij heeft samen met zijn vrouw een aangepaste woning gekregen waarin ze verder kunnen. Met hem praat ik altijd over ons privé leed, maar ook over mooie dingen. Het voelt dan ook als een wederzijds aangeboden cadeau, we kunnen beide weer verder!

 

Het was wederom een mooie dag.

Alle goeds


taxipastoraa afbeelding 111934286423

Deze pagina delen:  


Geef een reactie