Blog
Je krijgt soms toch wat mee achter het stuur ...

Je krijgt soms toch wat mee achter het stuur ...


Je krijgt soms toch wat mee achter het stuur, maar dat maakt mijn werk bijzonder!

Sinds tijden zit ik weer eens in een personenauto. Het betreft een bestel uitvoering met twee stoeltjes aan de zijkant achterin en de mogelijkheid voor een rolstoel. Er zit nog een plastic ondoorzichtige afscheiding in i.v.m. de maatregelen rondom corona.

 

Ik haal een al wat ouder echtpaar op bij een verzorgingstehuis in Dalen. Met pijn en moeite help ik ze achterin en berg de twee rollators op. Ik vertel ze dat ik via Hollandscheveld moet rijden, want daar zit een dame die naar Stadskanaal wil en het echtpaar moet naar Vlagtwedde. Tot aan Hollandscheveld hoeven ze geen mondkapjes op, maar daarna wel omdat ik dan ook iemand naast me heb zitten. Het valt voor onze oudere klanten niet mee, ze krijgen het benauwd, maar helaas is het niet anders. Voor het eerst sinds weken gaan ze er weer op uit en vertellen me over de moeilijke quarantaine tijd in het verzorgingstehuis. Ze zijn huiverig dat het virus weer de kans krijgt. Na ruim een uur komen we in Stadskanaal aan waar ik de dame even naar de deur breng, ze bedankt me voor de fijne rit en is blij dat ze verlost is van het kapje. Ik óók want mijn bril beslaat en ik kreeg het flink warm. Dan nog even door naar Vlagtwedde en zo is het echtpaar ruim 1,5 uur met me op stap geweest. Ik help ze uit de taxi en krijg een fooi in de hand gedrukt. “Fijn dat u zo rustig reed en ons hier veilig naar toegebracht hebt”. Ik wens ze een fijne mooie dag en tot de volgende keer.

 

In Dedemsvaart haal ik een echtpaar op die ik vaker vervoerd heb. Zij komt uit Amsterdam en hij uit Dedemsvaart, beide dik in de 80, maar genietend van elkaar. Ze hebben elkaar ooit bij een reisje ontmoet en waren al jaren alleen. Nu gaan ze weer aan de borrel bij een bekend restaurant in Spier. Prachtige omgeving en we genieten van het landschap. Na weer een fooitje wens ik ze alle goeds en hoop ze snel weer te zien, altijd lachen.

 

In Emmen nog even een roller ophalen bij het Ziekenhuis. Bij het vastzetten het kapje weer op en handschoenen aan. De vrouw heeft begrip voor de maatregelen want zegt angstig te zijn voor het virus. Krijg ik nog een verhaal mee dat de dames van haar thuiszorg nog onbeschermd werken, raar toch, handschoenen en mondkapjes zijn nu prima te verkrijgen, we snappen er niks van.

 

Mijn laatste ritje, na natuurlijk nog verschillende tussenliggende ritten, leidt me naar een verzorgingstehuis in Weiteveen. Hier hebben ze ook een afdeling is voor mensen met psychische problemen. De dame breng ik altijd naar een manege in Erica waar ze een paard verzorgd. De rit net gestart en ze begint te huilen. Ik hoor een heel relaas over een scheiding met haar partner die vandaag door de rechter bevestigd is. Kinderen komen onder toezicht en zij is radeloos. Ik vraag of ze zit te bellen want dat kon ik door het plastic niet zien. Het bleek een telefoongesprek te zijn met een familielid met de telefoon op speaker. Ik was maar stil en heb het allemaal aangehoord. Bij de manage ging haar zonnebril weer op en ik wenste haar sterkte met alles.

 

Je krijgt soms wat mee achter het stuur. Met mijn hoofd vol gedachten vervolgde ik mijn weg terug naar de zaak. Toch weer een bijzondere dag!


taxipastoraa afbeelding 111933412394

Deze pagina delen:  


Geef een reactie