Blog
Het corona virus

Het corona virus


Mijn gedachten gaan naar al die gezinnen, die reeds werkelijk te maken hebben met het virus. Die ziek zijn maar zeker ook naar de groep die al een dierbare zijn verloren.

Het weekend van de 15de maart toen pas kwam bij mij het volledige besef dat er echt iets aan de hand was.Eerst denk je nog het zal allemaal niet zo’n vaart lopen met het virus, je bent immers gezond.

We stonden met een stuk of tien taxi’s op het NS-station te Emmen. Werkelijk uitgestorven. Bijna geen particuliere auto te zien. Geen mens in de bus en geen mens bij ons in de taxi. Het voelde unheimisch en ik voelde het in mijn hele lijf.

 

De overheid kondigde maatregelen aan om de verspreiding van het virus in te dammen. Die werden een week later weer aangescherpt. Gelukkig óók financiële bijstand zodat in ieder geval de vaste uren vergoed zullen worden. Natuurlijk worden er altijd mensen de dupe. Immers wanneer je geen vast contract hebt of een nul uren contract dan moet je WW aanvragen en zal er een financiële aderlating zijn. De stress die alle onzekerheid met zich meebrengt is overal voelbaar. Ik ben gelukkig nog redelijk aan het werk daar ik ook in een uitleen groep zit waar onze chauffeurs uitgeleend worden aan een busmaatschappij en het kleinschalig openbaar vervoer verzorgt met 8 persoonsbusjes. Maar ja, je komt op de zaak en er zijn haast geen collega’s te bekennen, we werken nu immers met zeker 2/3 minder collega’s, de stilte grijpt me aan. Er is bijna niemand om even lekker tegen aan te leunen. In het busje hangt een lintje achter mijn stoel zodat de klanten niet te dicht bij kunnen komen.

 

Als collega’s onder elkaar is de groep ruil app nu veranderd in een sociaal ontmoetingsmedium. De grootste flauwekul wordt er nu op gedeeld en zo hebben we, ook met de thuiszitters, op onze eigen manier nog contact. We zouden in april met een aantal collega’s naar een foute vrijdag party gaan en daar was ook een groepsapp voor opgezet, ook die wordt nu heerlijk voor het sociale contact ingezet. In de taxi ontmoet ik nu zéér weinig mensen. Toch proberen sommigen er wel even uit te gaan. Zo trof ik een vader en een moeder die een oudere zoon bij zich hadden die verstandelijk beperkt is. Die hadden ze nu een week volledig in huis, dagbestedingen zijn immers ook gesloten. De vader gaf aan dat ze pas een week onderweg waren maar dat de stress graad nu al erg hoog was thuis. Los van alle stress over het virus. Zelf ben ik natuurlijk net een mens en maak me ook zorgen over mijn eigen kinderen, mijn moeder van bijna 80 en mijn broer en zus met hun familie. Ik woon in het hoge Noorden, nu nog redelijk Corona vrij maar zij wonen in de drukke Randstad.

 

Je ziet bij de supermarkten en sommige winkels plastic tussen de kassa medewerker en de klant. Onze taxi’s waar me nog mee rijden worden nu ook voorzien van plastic achter de stoelen. Ik heb zelf een flesje ontsmettingsgel bij me, je wast ontzettend vaak je handen nu, het besef is daar. Let eens op hoe vaak je een klant wel niet aanraakt zeker als je een ouder iemand even uit de taxi helpt.

 

Mijn gedachten gaan naar al die gezinnen, die reeds werkelijk te maken hebben met het virus. Die ziek zijn maar zeker ook naar de groep die al een dierbare zijn verloren. Als je hoort dat er op één dag reeds 60 doden zijn dan denk ik, hoeveel mensen zitten daar wel niet om heen die nu leven met het verdriet daarvan.

 

Alle goeds Harry Fecken en ik hoop snel weer een vrolijker stukje te kunnen aanleveren.

Hou jullie goed en zie om naar elkaar.


taxipastoraa afbeelding 111943789764

Deze pagina delen:  


Geef een reactie