Blog
Harry's week in deze bijzondere periode

Harry's week in deze bijzondere periode


Privé even vijf dagen Texel mogen doen eind september. Mijn favoriete eiland waar ik twee keer per jaar even probeer te zijn. Mountainbike achterin de auto en fietsen, wandelen en hardlopen maar. Heerlijk luisteren naar de stilte, aanschouwen van de mooie natuur, de wind door het nog weinige haar. Ik kan er dus weer even tegen.

 

Ik heb zowaar even een Tesla dagje en in Mussel haal ik op de maandag bij een kroeg een vaste klant op. Corona tijd dus veel gesprekken gaan natuurlijk eerst daarover, nu ook. Maar deze man is een zogenaamde “Complotdenker” hetgeen me dan voornamelijk even aan Amerika moet denken waar er natuurlijk velen zijn en daar komt weleens wat van overwaaien. Deze man denkt dat het virus is losgelaten om de rijken rijker te laten worden en de zwakkere te laten sterven. Mijn hoofd staat helemaal niet naar zulke gesprekken dus ik probeer het om te buigen maar tevergeefs. Hij blijft volharden en vind de wereld maar slecht en gevaarlijk. Ik geef nog aan dat ik me niet kan voorstellen wie of er belang heeft bij al dit leed. Natuurlijk zijn er vele boeken over volgeschreven maar die bestaan al jaren zeg ik nog. Via Spotify luister ik verder nog even naar de klanken van Fats Domino die me gelukkig weer opbeuren.

 

Een dagje later mag ik met twee asielzoeker naar Wageningen. Ik pik ze op in Aalden alwaar het jonge stel verschijnt zonder mondkapje. Er zitten wel vijf COA-medewerkers in het kantoortje maar blijkbaar geen communicatie vandaag. Ik stuur ze dus terug naar hun huisje op de mondmaskers op te halen. Het stel komt uit Egypte en verteld me verhalen over het regiem aldaar. Ik wist eerlijk gezegd niet dat wanneer je daar een afwijkende mening hebt zo maar opgepakt wordt en je leven niet zeker bent. Ze moeten gevaccineerd worden omdat ze een dag later toch terugvliegen naar Egypte. De vader van de man verzorgde de kinderen van het stel maar die is onlangs overleden. Treurig verhaal. Weer terug in Aalden bedanken ze me voor de rustige rit en het luisterend oor. Ik wens ze alle goeds voor de toekomst.

 

Ik zit deze week een beetje in de COA, asiel hoek want ik mag in Ter Apel nog drie asielzoekers ophalen die overgeplaatst worden naar Maastricht. Twee Aziatische mannen en een vrouw uit Syrië. Helaas niet spraakzaam en ze vallen al snel in slaap. Een rit van drie uur met een mondkapje op is niet zo lekker maar, ja het is even niet anders. Wel een mooie rit en in Maastricht aangekomen zit het opvangcentrum midden in het centrum in een groot kantoorpand aan de Waal. Supermooie locatie. Ik meld me aan maar de COA-medewerker weet van niets. Ik zeg nog dat ik uit Ter Apel kom en natuurlijk weer leeg terugga. Ik geef hem te kenen maar eens rond te bellen en 15 minuten laten schijnt er toch iemand gevonden te zijn die op ons rekende.

 

Leeg terug naar Emmen, muziekje aan en kapje af, zo eindigt er weer een mooie dankbare dag.


taxipastoraa afbeelding 111933412394 111925295425

Deze pagina delen:  


Geef een reactie