Blog
TESLA-DAGJE

TESLA-DAGJE


'' Gisteren had ik een Tesla-dagje, zoals ik dat zelf noem. Mijn werkgever heeft namelijk een stuk of 10 elektrische Tesla’s rondrijden en eerlijk gezegd vind ik het prachtig om daar even mee te mogen spelen. ''

Negen van de tien keer zit ik in een rolstoelbus. Dan ben je relatief gezien gewoon drukker en heb je meer ritten en dus heb ik er bij de planning op aangedrongen dat ik ook wel eens een keer in een gewone auto wil zitten, want dat vind ik ook leuk. Dus zoals gezegd even met de Tesla op stap, mooi herfstweer en mijn favoriete artiest op Spotify opgezocht. Lekker naar Elvis en Willy Nelson luisteren. Ik haal een ouder echtpaar op vanuit een verzorgingstehuis in Dalen. Ze zitten niet klaar in de hal, dus bel ik bij hun appartement aan. Al schuifelend naar de auto leg ik uit dat we een terugbelfunctie hebben waar ze naar kunnen vragen wanneer ze mijn werkgever aan de telefoon hebben, ook leg ik uit dat we een kwartier eerder of later dan de afgesproken tijd aanwezig mogen zijn volgens de WMO-regels. Ik krijg de indruk dat al wat ik vertel langs hun heen glijdt.

 

De zuster roept ze toe dat ze met een hele mooie auto mee mogen, want dat had ze al gezien. Bij de auto zegt de vrouw ‘oh daar kom ik nooit in’, maar ik zeg dat ik nog nooit een klant heb laten staan en er ook nog nooit met een ben blijven zitten. Ik help ze rustig achterin en vraag of ik haar been mag begeleiden en zo krijg ik ze erin in. De gordels doe ik bij ze om en stap achter het stuur. Onder het rijden vertel ik ze wat over de elektrische auto, ze vinden het grote scherm prachtig, maar ook het zweven over de weg. ‘Och wat gaan alle ontwikkelingen toch snel’, verzucht de man. Ze vertellen me dat ze zich wel zorgen maken over de toekomst van hun kinderen, klein- en achterkleinkinderen. Dat begrijp ik héél goed, dat doe ik zelf ook een beetje. ’Ik ben al 97 en mijn vrouw 93’, zegt de man. ‘Goeiedag’, zeg ik, ‘dan hebben jullie al heel wat mee gemaakt en wat geweldig dat jullie nog samen zijn!’ Ze zijn al zeventig jaar getrouwd en vinden elkaar nog steeds geweldig. ‘Mooi toch’, zeg ik en voel de opgewektheid en tevredenheid achterin de auto. Bij het ziekenhuis in Emmen staat mijn favoriete suppoost al te wachten, een leuke dame die altijd heel behulpzaam is naar de klanten die we vervoeren, maar ook naar ons toe. Ik moet maar eens stiekem uitvissen hoe ze heet en hoe ze in het leven staat, maar dat komt nog wel. Ze helpt me de man en de vrouw weer uit de auto te halen en met geduld en aandacht lukt dat natuurlijk ook nu weer. Ze zeggen mij en de suppoost wel tien keer dank. Met een grote smile op mijn gezicht en dankbaar voor deze ontmoeting zoef ik met een kleine druk op mijn toeter voor de suppoost terug naar de zaak.


Taxipastoraat tekst 1 111951206344
Wat vond je van Harry
zijn verhaal? Laat hieronder
een reactie achter!


Deze pagina delen:  


Geef een reactie